Turron de Dona Pepa

Turrón de Doña Pepa w niczym nie przypomina turrón, który jada się w Hiszpanii. Składa się z 3 warstw kruchego ciasta, przełożonego miodem z chancaca (na bazie trzciny cukrowej), a całość tonie w kolorowych lentylkach i pastylkach. Turrónem można zajadać się przez cały rok, ale jego konsumpcja znacząco wzrasta w październiku, kiedy ulice Limy przemierza procesja z Senor de los Milagros (Pan Cudów).
Wiąże się to zresztą z historią tego przysmaku. Otóż za pomysłodawczynie uważa się Josefe Marmanillo, Murzynkę z doliny Canete, która dotknięta paraliżem, udała sie na pielgrzymkę do Limy, by prosić Chrystusa z Pachacamilli (obecnie Senor de los Milagros) o łaskę. W ofierze zlożyła wlaśnie turrón. I wtedy dokonał się cud, a dona Pepe (tak bowiem brzmi zdrobnienie od imienia Josefa) co roku w dniu procesji ofiarowywała Chrystusowi swoj wypiek.
Obecnie bez problemu można spróbowac turronu także poza granicami Peru, a jego popularnosc sprawiła, ze powstała nawet czekolada "dona Pepe" (co prawda bez miodu, ale takze tonie w kolorowych pastylkach). Ponadto turron może osiągać dośc znaczne rozmiary...wyobraźcie sobie 307 metrów słodkości:). (S)